Opowieści Gawędziarza

Rozdział I cz. V

2012-01-24T13:43:00.000+01:00

- Panie, armia wschodnia jeszcze śpi. Zostało nam kilkadziesiąt minut, zanim odtrąbią pobudkę – powiedział młody mężczyzna ledwie łapiąc oddech, gładząc przy tym po szyi swojego konia – Jeśli się spóźnimy, nie będziemy mieli przewagi ataku z zaskoczenia.

- Rozumiem. Jedź do grupy, która została na północy i każ im uderzyć natychmiast. Nie mamy już czasu do stracenia. Wcześniej biegnij zmienić konia, bo ten już daleko nie pojedzie.

Młodzieniec zeskoczył zgrabnie z wierzchowca i pobiegł w stronę niskiego ogrodzenie. Dosiadł siwego wałacha i wbił strzemiona w jego boki. Siwek zarżał, a zaraz potem ruszył galopem w stronę płotu. Jednym zgrabnym susem przeskoczył go i pomknęli na północ.

Wydający rozkazy patrzył na całą sytuację uśmiechając się pod nosem. Tacy ludzie jak ten chłopak, zasługiwali w jego oczach na więcej niż bycie gońcem, ale od czegoś trzeba zacząć.

- Panowie – powiedział opierając swoje wielkie dłonie na skrzyni służącej mu za stół, spoglądając przy tym na zebranych mężczyzn – Przygotujcie swoje oddziały. Jak tylko zobaczycie umówiony znak, postępujcie według ustalonego planu. Ja pojadę na południe i uderzę z moją konnicą od tyłu. Zadamy im tym samym ostateczny cios, którego się nie spodziewają. Po rozbiciu wroga, przeformujcie ludzi i czekajcie w szyku na dalsze moje rozkazy.

- Co ma być naszym następnym celem, panie marszałku? – zapytał szpakowaty mężczyzna ubrany w pełną zbroję.

- Miasto Verfad, moi panowie. Tam już na nas czekają – wyprostował się – A teraz do pracy! Przed zachodem słońca musimy się umocnić na murach. Nie ma szans, żeby posiłki dotarły wcześniej. W drogę i pamiętajcie, żeby nie brać jeńców! – zakrzyknął uderzając dłonią o głownie miecza. Pozostali zrobili to samo i udali się w stronę swoich oddziałów.

Słońce nieśmiało wychylało się znad horyzontu. Wstawało nad granicą Cadriff i Dargeen, która już nie długo miała się przesunąć o kilkadziesiąt kilometrów w głąb królestwa.

Marszałek Gesker Noudel dosiadł swojego ogiera bojowego i dając znak dłonią, ruszył bez słowa na południe, razem ze swoją wyborną, ciężką jazdą.

***

- Psia krew…

- Leo, to ty? – powiedział zaspanym głosem młody żołnierz, unosząc ciężką od alkoholu głowę znad pryczy.

- Taa… Idę się przewietrzyć, bo jakoś nie mogę spać – odrzekł zakładając spodnie – Przy okazji znajdę coś do picia. Oj, za dużo wczoraj wypiliśmy tego bimbru panowie. Za dużo. Jak nas setnik przyłapie, to do końca życia będziemy latryny wywozić.

Nie usłyszał odpowiedzi. Zamiast tego, do jego uszu dobiegł odgłos przeciągłego chrapania. Wstał z pryczy pocierając przy tym skronie, ubrał koszulę i podszedł w kierunku wyjścia z namiotu. Zanim go opuścił, zlustrował wnętrze i aż jęknął w duchu.

To co zobaczył przerosło jego oczekiwania. Na około walały się puste gąsiorki po winie i kilkadziesiąt flaszek bimbru, który ktoś przyniósł, kiedy mieli już wystarczająco w czubach. Ubrania i rynsztunek bojowy rozrzucone były po całym namiocie, a na włóczni wisiały dwie suknie. Na prawo od zaimprowizowanego wieszaka, leżał nagi mężczyzna, a po jego bokach dwie córki pobliskiego młynarza. Na stole stojącym na samym środku, spały dwie osoby, ubrane tylko w szyszaki.

Leo próbował sobie przypomnieć, co działo się po tym, jak postanowili pójść do pobliskiej wioski, ale ból rozsadzający jego czaszkę, był nie do wytrzymania. Opuścił pobojowisko, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza i skorzystać z latryny. Dobrym pomysłem było też odwiedzić studnię i zabrać wody na później. Wolnym krokiem szedł między namiotami.

Zima skończyła się definitywnie, więc Cadriff znów miało bezpośredni dostęp do ich granic. Wraz z nadejście wiosny, w pobliże granic wróciły wojska Dargeen pilnując południowo-wschodnich rubieży. Obóz rozbijali zawsze w tym samym strategicznym punkcie, na lekkim wzniesieniu, które okalał strumyk.

Poranek był zimny i mglisty. Z ust młodego żołnierza wydobywała się lekka mgiełka przy każdym wydechu. Mijał równo ustawione namioty z białego płótna, ma których widniał herb królestwa, czyli czarnych smok w srebrny polu. Mimo, że obóz rozstawiono zaledwie dwa tygodnie temu, już nie było najmniejszego śladu trawy. Ciężkie, żołnierskie buty wydeptały ją w całości.

Na środku obozowiska rozstawiony był największy namiot, przed którym powiewały dwie flagi Dargeen. Tam swoją kwaterę miał ich dowódca, a po obu stronach, nieco mniejsze należały do oficerów niższej rangi. Do pobudki zostało sporo czasu, więc wciąż panowała cisza i spokój.

Leo leniwym krokiem dotarł do studni, która znajdowała się na krawędzi wzgórza. Od tej strony nie dało się wejść, gdyż dostępu broniło strome urwisko. Stąd tez roztaczał się najlepszy widok na pobliskie równiny, gdzie pasły się konie i swoje namioty mieli kawalerzyści. Kiedy zaspokoił swoje pragnienie, udał się do latryny, która była wykopana nieco dalej. Wcześniej ją poczuł, niż zobaczył. Odór był okropny, co oznaczała, że już najwyższy czas wykopać nową, a tą jak najszybciej zasypać ziemią piętrzącą się obok.

Oprócz zapachu, muchy były drugim przekleństwem porannej toalety. Ich roje atakowały i gryzły go w intymne części ciała nie do zniesienia. Pchały się do oczu, uszu i nosa. Jednak potrzeba była silniejsza i nawet te przeciwności losu, nie zniechęciły go.

Ból głowy nie ustępował i wydawało mu się, iż zaraz jego czaszka eksploduje. Szum, rwanie i mdłości doprowadzały go do szału. Powoli szedł już w stronę namiotu, żeby dospać jakoś do pobudki, a potem przeżyć cały dzień w potwornym cierpieniu. Przeżyć musztrę, a potem będzie już z górki. Postanowił wziąć z sobą wodę do namiotu. Najlepiej całe wiadro, więc raz jeszcze poszedł w stronę studni.

Nabierając wody poczuł jak w jego głowie zaczyna coraz bardziej dudnić. Dudnienie przybierało z każdą chwilą na sile i przypominało koński galop. Coraz głośniej i głośniej. Ścisnął pękający czerep i dopiero wtedy uświadomił sobie, że to nie jego głowa. Obrócił się w kierunku obozu jazdy i oniemiał. Na ich kawalerzystów z impetem jechał cały oddział konnicy i to bynajmniej nie ich oddział.

Widział jak galopem wpadli między namioty, tratując je. Kilku żołnierzy, którzy już nie spali wyszli na zewnątrz zobaczyć co się dzieje. Nie zdołali pojąc tego, co widzą, a ich głowy potoczyły się po murawie, zostawiając krwawą smugę.

Nagle, usłyszał w oddali bicie dzwonu. Kawalerzyści bili na alarm. Z ostatnich namiotów wybiegali już szczątkowo ubrani, ściskając miecze i włócznie żołnierze, biegną w stronę najeźdźców, ale nie mają najmniejszych szans w pojedynkę. Leo patrzył na mordowanych rodaków i słyszał ich potępieńcze wycia.

Patrząc na ta masakrę, uświadomił sobie, że kolejnym celem są oni, czyli piechota. Rzucił trzymane w ręce wiadro i pobiegł w kierunku dzwona alarmowego, stojącego na środku. Po drodze mijał ludzi, idących w kierunku krawędź, zaciekawionych i zaniepokojonych odgłosami.

- Ataaaaak! Do broni! – wył biegnąc co tchu – Nasi giną! Zaatakowali naszą jazdę! Do brooooniiiiii!

Żołnierze stali i patrzyli na niego, niczym na wariata, jednak bicie w spiżowego dzwonu szybko ich otrzeźwiło.

Z namiotów wypadli oficerowie ubrani w połowie, patrząc z przerażeniem na panujący wszędzie chaos. Dookoła słychać było krzyki i lamenty, a nawet i płaczliwe zawodzenie młodszych wojaków. Z obozu kawalerzystów dobiegały ciągle jęki mordowanych i wizg koni.

- Setnicy zbierać swoich żołnierzy i ustawić ich w szyku obronnym! – ryczał na podwładnych najwyższy stopniem oficer – Żywo! Żyywoooo!

Nie trzeba było powtarzać tej komendy, bo setnicy już byli w drodze. Wrzeszczeli, krzyczeli i klęli na nich, co nie pomagało w niczym. Nieład się powiększał i tylko jednemu udało się skompletować cały oddział, który szybkim marszem podążał już w kierunku wyjścia z obozu. Widok tak szybko ustawionego szyku dodało skrzydeł innym i znacząco poprawiło ich morale.

- Szybciej! – krzyczał setnik sformowanego oddziału – Musimy pomóc naszym! Szybciej!

Jego głos mieszał się z innymi odgłosami krzątaniny, ale jego żołnierze słyszeli wszystko doskonale biegnąc na odsiecz.

- Gdzie ich bierzesz, do cholery?! Ustaw ich natychmiast w pozycji obronnej! – rozkazał najwyższy oficer, ubrany już w pełną płytową zbroję, kiedy pokłusował do biegnącego oddziału – Tamtym już nie pomożesz, a jeśli się rozproszymy wytłuką nas jak karaluchy! Stać!

Skołowani ludzie, nie wiedzieli kogo słuchać. Jedni dalej biegli przed siebie, a inni stanęli jak wryci, wbijając włócznie w ziemię.

- Naprzód wiara! Pan wybaczy, panie Casad, ale tam giną nasi i trzeba im pomóc. To jest naszym obowiązkiem – butny setnik nie zrażał się rykiem przełożonego – Na wojaczce znam się lepiej niż wy, więc zostawcie to mnie. Szybki marsz i ku chwale Dargeen!

Setka męskich gardeł zawtórowało mu i ruszyła znów przed siebie. Casad splunął, spiął czarnego rumaka i pogalopował w głąb obozu, gdzie powoli formowały się pozostałe setnie. W sumie miało być ich piętnaście.

Tymczasem Leo odbiegł do swojego namiotu. Współtowarzysze byli już na nogach i zakładali na siebie ubrania. Jeden z nich już miał zakładać kolczugę, kiedy młody wojak wpadł jak poparzony do środka.

- Szybciej! Zaatakowali nas! – mówiąc to, porwał wiszącą kolczugę i przełożył szybko przez głowę.

- Kto?

- A kto, to mógł by być? Cadriff!

Nikt mu nie odpowiedział tylko jeszcze szybciej się ubierali. W kącie chlipały ubrane już dziewki i trzymały się kurczowo za ręce, co chwile żałośnie pociągając nosami i wycierając łzy o rękaw sukienki. Trzęsły się jak osiki.

- A wy jeszcze nie – urwał w połowie setnik, który nagle wpadł do ich namiotu, zaskoczony tym, co zobaczył w ich namiocie – CO TO KURWA JEST?!

Patrzył na pozostałości po libacji, które walały się wszędzie. W powietrzu dało się wyczuć kwaśny zapach parującego alkoholu i bezwonnego strachu żołnierzy. Bardziej od swojego przełożonego bali się teraz walki, do której mieli stanąć za kilka chwil. Wizja wywożenia nieczystości obozowych była w porównaniu z tym o wiele bardziej kusząca.

- Nie ma teraz czasu na tłumaczenia, panie setniku – przerwał milczenie Leo, który był już w pełni ubrany i wybiegał z namiotu – Mamy ważniejsze sprawy na głowie niż to, co tutaj widać. Ku chwale Dargeen!

Zakończył okrzykiem i opuścił ich zajmując swoje miejsce w pierwszym szeregu. Brakował już tylko setnika i jego współtowarzyszy, którzy biegli już w jego kierunku.

- Gotowi? – zapytał Casad patrząc na nich z siodła – Szybki marsz w kierunku równiny! Ustawić się w szyku obronnym przodem do obozu kawalerzystów. Tylko szybko, psia mać, bo nas rozniosą!

W milczeniu i bez zastanowienia, prawie automatycznie zabrali się za wykonanie rozkazu, truchtając we wskazanym kierunku. Zbroje pobrzękiwały, a słońce już prawie wzeszło ponad horyzont, wyglądając teraz jak złota tarcza.

Po kilka minutach forsownego marszu dotarli na pozycję, gdzie czekały na nich już pozostałe jednostki, dowodzone przez Casada, który wrzeszczał i klął na nieudolność setników.

Tymczasem wśród kawalerzystów zostali tylko niedobitki, a oddział piechoty z butnym oficerem został błyskawicznie wycięty w pień przez kolejną falę natarcia. Wojska Cadriff zaczynały się formować na nowo do kolejnego ataku, tym razem na lepiej zorganizowanego przeciwnika, jakim była piechota uzbrojona w długie włócznie i halabardy.

Pierwszy szereg wbił drzewce w ziemie, tak aby podczas szarzy przetrzymać impet natarcia. Kolejne szeregi ustawiły swoja broń prostopadle do podłoża, co sprawiało, że atak frontalny był niezwykle trudny. Pierwszy szereg rozbiłby się o nich niczym fale o klif. Wiedząc o tym, stali pewni siebie ramię w ramię, gotowi na spotkanie ze śmiercią.

Oficer dowodzący piechotą patrzył w stronę przeciwnika czekając na ich ruch. Na próżno wytężał wzrok. Nie kwapili się do ataku na nich, tylko stali w nieruchomym szeregu zupełnie jak gdyby nic się nie stało. Konie grzebały kopytami ziemię sapiąc ciężko.

Casad zaniepokoił się tym spokojem, ale pierwszy nie miał zamiaru atakować, bo straciliby przez to swoja strategiczną przewagę. Po jego karku spłynął zimny pot, który przeszył jego ciało nieprzyjemnym dreszczem.

Nagle ziemia zadrżała. Najpierw delikatnie, ledwo wyczuwalnie. Jednak z każdą chwilą narastało. Żołnierze stojący w szyku czuli ogarniający ich strach. Śmierć przechadzała się miedzy karnymi szeregami. Choć nikt jej nie widział, każdy czuł, że jakiś nienaturalny byt jest blisko.

Drżenie wciąż narastało. Ich wnętrzności zaczęły je odczuwać coraz boleśniej. W końcu któryś z żołnierzy stojących w ostatnim szyku nie wytrzymał i rzucił się do ucieczki. Nie ubiegł nawet dziesięciu kroków. Stanął jak wryty. Zobaczył powód, dla którego wszystko drżało naokoło. Na ich tyły nacierała kolejna fala atakującej konnicy z Cadriff.

- Ostatnie dwa szeregi w tyyyyył zwrot! – krzyknął z całych Casad, ale jego głos utonął w morzu innych krzyków.

Piechota wzięta w kleszcze jednak nie poddała się bez walki. Spora grupa, która o wojaczce wiedziała nieco więcej, utworzyła krąg, zasłaniając się włóczniami. Pierwszy impet szarży kawalerii osłabł i teraz to piechota zyskała przewagę. Tylko iluzoryczną.

Wojska Cadriff cofnęły się i znów stanęły, otaczając dzielnych wojaków Dargeen. W środku górował nad nimi Casad na swoim wierzchowcu. Stali tak patrząc sobie w oczy przez dobre kilka minut, które wydawały się wiecznością.

To, co działo się w głowach każdego z mężczyzn nie da się opisać prostymi słowami. Każdy myślał o czym innym. Jedni byli blisko swoich rodzin, a inni przypominali sobie najpiękniejsze momenty ich życia. Ciche modlitwy do wszelakich bóstw ulatywały w powietrze, niczym przestraszone gołębie.

Powietrze nasiąknęło już krwią zabitych i potem zmęczonych ludzi i zwierząt. Sytuacja wojsk Dargeen była beznadziejna i oni zdawali sobie z tego doskonale sprawę. Czekali tylko na szybkie wykonanie wyroku. Jednak śmierć nie nadchodziła.

***

Leo stał w trzecim szeregu, kurczowo trzymając swoją halabardę, jakby to miało go ocalić. W zasadzie to była jego ostatnia deska ratunku. Był tak oszołomiony ilością adrenaliny, która krążyła w jego żyłach, że nie słyszał jęków rannych przyjaciół, którzy w wewnątrz naszpikowanego ostrzami okręgu byli opatrywani.

Czuł jak śmierć przechodzi obok i dziecinną wyliczanką wybiera sobie kto dziś pójdzie z nią. Wyraźnie poczuł muśniecie jej warg nad jego uchem i przysiągł, że słyszy jak szepcze mu do ucha, że jego dzień jeszcze nie nadszedł. Mimo, iż nie był przesądny poczuł się raźniej. Wiedział też o tym, że musi działać, aby nie zakończyć swego życia dzisiejszego poranka.

Żołądek podskoczył mu do góry, kiedy zobaczył nacierających przeciwników. Całą swoją mocą wbił koniec drzewca do ziemi i oparł łokieć prawej ręki o swoje udo, aby jeszcze wzmocnić uchwyt. Konnica była już na odległość strzału z kuszy. Jeszcze tylko chwila i pierwszy szereg zostanie zmieciony z powierzchni ziemi, a konie i ich jeźdźcy padną rażeni drzewcami.

Zimny wiatr z północy przyniósł zapach mokrej trawy i błota znad pobliskiego strumyka. Wiosna odrodziła na nowo przyrodę. Dla niektórych była to ostatni wiosna.

Konie wpadły na ostrza włóczni i halabard. Ich kwik połączony z krzykiem mordowanych i rykiem piechoty ogłuszył Leo. Stał oszołomiony, niewiedząc co dzieje się naokoło niego. Mimo tej szarży, szyk nie został przerwany. Luki po zabitych szybko zostały zapełniane przez innych.

Okrążeni przez bitne wojska z Cadriff, piechurzy wykruszali się coraz szybciej. Została ich w zasadzie już garstka. Leo teraz stał w pierwszym szeregu i zaciekle siekł i kłuł, na ile tylko pozwalali mu przeciwnicy.

Nagle natarł na niego jeden z kawalerzystów i zamachnął się potężnie buławą, aby roztrzaskać jego czaszkę na drobne kawałki. Zapewne by mu się to udało, gdyby nie szczęśliwy zbieg okoliczności. Leo próbując odskoczyć, potknął się i wyłożył jak długi, przewracając przy tym stojącego obok żołnierze. Ten poleciał również jak długi, a jego pika ugodziła napastnika i przebiła mu pierś. Młody żołnierz błyskawicznie się podniósł i chwycił za drzewiec ściągając z kulbaki cadrifczyka.

W jego głowie zatliła się iskierka nadziei. Chyba wiedział jak wyrwać się z tej matni i ujść z życiem. Oprócz swojego, może uratować też wiele innych, informując mieszkańców pobliskich miast o najeździe. Musi spróbować!

Chwycił wierzchowca, który o dziwo nie ucierpiał w tym starciu. Zarzucił na siebie płaszcz, który zdarł z zabitego, po czym odwrócił konia i z całych sił dźgnął butami w boki. Zwierze zarżał dziko i ruszył w gąszcz wrogów. Skotłowani kawalerzyści nie zwracali na niego uwagi, myśląc, że to ranny towarzyszy broni wycofuję się z pierwszej linii, aby opatrzyć rany. Już mijaj ostatnich konnych, kiedy dwóch wrogów poznało się na tym fortelu. Ruszyli za nim w pogoń.

Leo już puścił rumaka w galop, kiedy jeden ze ścigających chwycił go za płaszcz. Prawie strącił go na ziemię, ale po raz kolejny dopisało mu szczęście. Materiał rozdarł się, a ciągnący runął jak długi.

Młody żołnierz przytulił się mocniej do końskiej szyi i dźgał piętami wierzchowca, który momentalnie przyspieszył. Gnał na złamanie karku, tworząc ze zwierzęciem jedno ciało. Drugi ze ścigających powoli zostawał z tyłu. Jego koń był rasowym ogierem bojowym, nieprzystosowanym do pościgów. W krótkich szarżach sprawdzał się pierwszorzędnie, ale już po kilkuset metrach zaczął chrapać i rzęzić. Nie było sensu kontynuować pogoni. Ryzyko utraty wierzchowca była zbyt duża, a czekała na nich jeszcze dalsza podróż.

Cadriffczyk zatrzymał się i odprowadził Leo wzrokiem, który stawał się coraz mniejszym punktem na horyzoncie.

***

- Panie marszałku, wojska przeciwnika zostały rozbite. Nasi ludzie kończą dobijać rannych. Ponad setka piechurów uciekła, a konnica została wycięta do nogi. Do niewoli wzięliśmy tylko głównego dowódcę Casada Rolofa. Co z nim zrobić?

- Wypuśćcie i dajcie mu świeżego konia i każcie jechać prosto do Itakwum. Niech przekaże wesołe nowiny swojemu królowi.

- Wedle rozkazu.

- Daj wypocząć godzinę koniom i ludziom i ruszamy dalej. To wszystko, możecie odmaszerować.

***

Słońce było już wysoko na niebie, kiedy Leo postanowił odpocząć chwilę. Znalazł idealne miejsce na popas niedaleko niewielkiej rzeki. Zsiadł z konia i podprowadził go do wody. Oboje byli straszliwie spragnieni i zmęczeni ucieczką, ale musieli jeszcze dziś dotrzeć do Verfad, żeby ostrzec mieszkańców przed najazdem ze strony Cadriff. Doskonale zdawał sobie sprawę, że to właśnie jest cel ich agresji.

Ciepłe promienie ogrzały zmęczone mięśnie młodego mężczyzny i zwierzęcia, a woda podziałała kojąco. Dopiero teraz miał czas przyjrzeć się bliżej zdobytemu w wirze walki wierzchowcowi, któremu zawdzięczał życie. Była to piękna, kasztanowa klacz, która teraz skubała zieloną trawę. Leo postanowił dać sobie jeszcze kwadrans odpoczynku, po czym zamierzał ruszyć dalej.

Położył się na wznak podkładając ręce pod głowę. Zamknął oczy i rozkoszował się wiosną. Kochał tę porę roku najbardziej ze wszystkich i zawsze z utęsknieniem na nią oczekiwał. Soczysta zieleń działała na niego uspokajająco i relaksującą, a ptasie koncerty były jego uwielbiona muzyką.

Czułby się najszczęśliwszym człowiekiem, gdyby nie poranna rzeź, którą przeżył. Zerwał się i dosiadł konia. Nie było czasu do stracenie. Nad królestwem Dargeen zbierały się ciemne chmury.

Rozdział I cz. IV

2011-09-20T22:09:00.001+02:00

Ciężki zapach ludzkich odchodów unosił się w wilgotnym powietrzu lochów. Nerdaf przyzwyczaił się do niego, mimo spędzonych tutaj dopiero dwóch dni. Do towarzystwa pcheł, pluskiew i szczurów też zdążył przywyknąć. Jednak do tego paskudztwa, które nazywali jedzeniem nie przywyknąłby nawet za sto lat.

Wstał i przeszedł kilka kroków, raz w jedną, raz w drugą stronę. Przyzwyczajony do dużych przestrzeni, dusił się w małej celi, gdzie musiał czekać na rozpoznanie jego sprawy przez sędziego miejskiego. Oskarżono go o zakłócanie porządku publicznego i naruszenie nietykalności osób przebywających na terenie Itakwum. Jeśli chodzi o pierwsze oskarżenie, to nie miał nic na swoją obronę, aczkolwiek zarzut numer dwa, jego zdaniem był bezpodstawny.

Cieszył się z faktu, że nie musiał dzielić swojego tymczasowego lokum z nikim innym. Jednak wizja zapłacenia dwustu fardów kary, nie poprawiała mu humoru. Czas dłużył mu się niemiłosiernie. Wszystko to było niczym, w porównaniu z tym, co czekało go po wyjściu. Miał już prawie tych trzech i po raz kolejny wyślizgnęli mu się z rąk. Czas naglił, a ich ponowne odnalezienie nie będzie zbyt łatwe. Wiedział, że teraz będą ostrożniejsi, a z pewnością wyniosą się daleko stąd. Może nawet do Cadriff.

Drewniane drzwi jego celi otworzyły się ze zgrzytem. Do środka wszedł strażnik, mniej więcej podobnego wzrostu.

- Pójdziesz z nami. Daj ręce. Musimy założyć kajdany.

Posłusznie, acz nieśpiesznie podniósł ręce do skucia. Stróż prawa szybko założył zimne obręcze na jego nadgarstki.

- Teraz nogi.

Na jego kostki zapiął identyczne żelastwa i spiął wszystko razem, przez co ruchy Nerdafa były niezwykle ograniczone.

- Idziemy – powiedział strażnik stając za jego placami i delikatnie go popychając.

- Spokojnie. Nigdzie mi się nie spieszy – warknął Nerdaf.

- Ale mnie się spieszy. Idź i nie gadaj.

Ruszyli. Za drzwiami czekał kolejny strażnik. O wiele niższy i chudszy od pierwszego. Gestem wskazali więźniowi, żeby podążał za nim. Szedł posłusznie w asyście dwóch stróżów prawa. Przeszli długim korytarzem, który kończył się solidną kratą, a za nią stał kolejny strażnik. Gdy do niego dotarli, otwarł bramę i ruszyli dalej. Tym razem musieli pokonać spiralne schody do góry. Nie zajęło im to zbyt wiele czasu.

Na szczycie skręcili w lewo. Po kilkunastu metrach, niższy otworzył drzwi po prawej stronie i znaleźli się w sporym pomieszczeniu. Ku zaskoczeniu Nerdafa, nie było to miejsce, gdzie sądzoną „lokatorów” tego przytulnego pensjonatu. Pokój był umeblowany niezwykle ascetycznie. Za oknem, które znajdowało się naprzeciw drzwi było już ciemno. Czyli prawdopodobnie zaczynał się już dzień trzeci jego odsiadki. Z sufitu, na samym środku zwisał niewielki żyrandol oświetlający izbę.

Pod oknem postawiony był niewielki stół, a po obu stronach proste krzesła. Kamienna podłoga nie była niczym przykryta, a ściany świeciły pustkami. Po lewej stronie wykuto niszę, która w zimie służyła za kominek. Nerdaf zastanawiał się, po co go tu w ogóle przyprowadzono i nic nie przychodziło mu do głowy. Strażnicy stali za nim, nic nie mówiąc.

Czekali tak blisko kwadrans, zanim drzwi za nimi skrzypnęły i weszła zakapturzona postać w towarzystwie komendanta straży miejskiej odpowiedzialnego za porządek w Dzielnicy Handlu.

- Odmaszerować! – zakomenderował – Ale najpierw go rozkujcie. Nic nam nie zrobi.

Polecenie zostało wykonane szybko i po chwili oskarżony pocierał nadgarstki, nieco już ścierpnięte. Strażnicy opuścili pomieszczenie. Przyglądał się badawczo tajemniczemu osobnikowi, ale kaptur okrywał mu głowę zbyt szczelnie, żeby zobaczyć kto się pod nim kryje.

- Cholera – mruknął pod nosem komendant – Mamy tylko dwa krzesła. No cóż, będziesz tak sobie stał łotrze. – powiedział patrząc na Nerdafa, po czym zwrócił się do tego drugiego - Siadajcie panie.

- Krzeseł jest w sam raz – powiedział zakapturzony siadając – Niestety, panie komendancie, tak jak mówiłem nie może pan uczestniczyć w tej rozmowie. Jest ona, że się tak wyrażę, ściśle tajna, a poruszać będziemy tematy związane z bezpieczeństwem Dargeen. Jeśli byłby pan tak uprzejmy opuścić pokój i zostawić mnie sam, na sam z oskarżonym?

- Pewny jesteś, szanowny panie, że mam sobie iść? – powiedział komendant i dumnie wypiął pierś – Ja też znam wiele poufnych informacji. Co prawda nie dotyczą one spraw królewskich, ale jestem człowiekiem, któremu można zaufać. Wolałbym jednak zostać.

Nerdaf usłyszał jak tajemniczy jegomość westchnął i dałby sobie odciąć dłoń, że pokiwał głową z dezaprobatą.

- Jest pan tego pewnie, panie Skelgad? O całej sprawie wiedzą jak na razie trzy osoby i jeśli, nawet przypadkiem, ktoś dowie się o tym, gniew nie tylko króla, ale i Laarsa von Hege spadnie na pana. Czy aby na pewno warto ryzykować? Ponoć, długość życia u zwykłego śmiertelnika jest odwrotnie proporcjonalna do ilości zasłyszanych informacji.

Komendant Skelgad wahał się chwilę. Wyszedł ze złością, trzaskając drzwiami z impetem. Żyrandol zakołysał się, a niektóre świece zgasły. Zakapturzony wskazał dłonią na drugie krzesło, naprzeciw niego i powiedział:

- Siadaj Nerdaf.

Usiadł. Nie zdziwiło go, że zna jego imię. Skoro przyszedł się z nim spotkać, nie wybrał go przypadkowo. Powołał się na von Hegego, więc jest szpiegiem, to pewne. Starał się przypomnieć sobie ostatnie zlecenia.

- Ty to masz talent do pakowania się w kłopoty. Nie powiem, długo nie słyszałem o twoich wybrykach, a to co zrobiłeś tu, w Itakwum to kompletna fuszerka. Z drugiej strony, miałeś trochę pecha, że natknąłeś się na tych frajerów ze straży. Powiedz mi, dużo miałeś zarobić za złapanie tych trzech?

- Wystarczająco, żeby się fatygować, aż tutaj – powiedział cały czas szukając w swojej głowie jakiejś wskazówki, która powie mu, czemu tu jest.

- To ciekawe – zakapturzony zrobił dłuższą przerwę – Baron nie słynie z rozrzutności, no ale kiedy, ktoś gwałci ci bratanicę, to trzeba pogrzebać głębiej w szkatule z pieniędzmi. Mam rację? Nie odpowiadaj, to nie istotne. Ciekawi mnie inna rzecz. Skąd znasz czary elfów z Rageford?

Teraz już wiedział, skąd zawdzięcza tą wizytę. Chodziło o czary, więc to może nie szpieg, a mag z gildii?

- Od kiedy to wywiad interesuje się magią? A tym bardziej elficką. Aaa… Już wiem! Pewnie mam wam opowiedzieć jak udało mi się wkupić w ich łaski, a potem wrócić tam jako wasz agent? Nic z tego, drogi panie. Nie jestem szpiegiem, tylko łowcą nagród, o czym wiecie.

Mężczyzna nie odpowiedział od razu.

- Skąd takie wnioski? Ja nic takiego nie powiedziałem.

- Więc po co o to pytasz? – warknął, przechylając się w jego stronę nad stołem, pierwszy raz zwracając się do niego po imieniu. Drażniły go wszelkiej maści przesłuchania, a to nie prowadziło jak dotąd nigdzie. Wciąż tkwili w martwym punkcie.

- Niegrzecznie jest odpowiadać pytaniem na pytanie. Powiesz mi skąd znasz ich zaklęcia?

- A skąd mogę znać jeśli nie od nich – wzruszył ramionami – One same nie wyściubiają nosa za granicę swojego autonomicznego państewka, a sami, mimo tego co się mówi chętnie przyjmują gości. Oczywiście tylko takich, którzy nie mają złych zamiarów. Nie wpuszczają do siebie uciekających przed sprawiedliwą karą. To mit, który rozpropagowały elfy z Bleenfrad. Chyba nie muszę mówić dlaczego.

- Nie musisz. A skąd wziąłeś się w Rageford? Na pewno nie pojechałeś tam bez powodu.

- Faktycznie, miałem powód.

- Może powiesz mi, jaki? – tajemniczy typ pytał głosem spokojnym, ale zdecydowanym. Nerdaf powoli tracił cierpliwość.

- Ujmę to w ten sposób. Elfy miały sprawę do załatwienia po za granicami autonomii, a nie chciały mijać granicy, dlatego też poprosiły mnie o pomoc i …

- Sowicie zapłaciły i nauczyły kilku swoich sztuczek – dokończył za niego zakapturzony – Tego nie musisz mówić, bo o tym wiemy. Kusze też od nich dostałeś. My takich nie używamy.

- A to wielki błąd. Ta kusza jest genialna, choć pewnie już jej nie zobaczę, skoro wpadła w wasze łapy.

- Dostaniesz, nic się nie bój. Wszystko jest u nas w depozycie i czeka na ciebie. Pewnie dziś już wyjdziesz bez procesu i kary. Wszystko zależy od tego jak potoczy się ta rozmowa.

Wiedziałem, cholera wiedziałem, że czegoś będą chcieli – pomyślał Nerdaf. Oni zawsze czegoś chcą i nie robią nic bezinteresownie. Nie był tylko pewnie, o co dokładnie może im chodzić.

- Skończmy to i przejdźmy do sedna – powiedział łowca nagród, a w jego głosie było słychać irytacje, która narastała i zaraz sięgnie punktu krytycznego. Wtedy zamieni się w złość – Ty powiedz mi czego ode mnie oczekujesz, a ja to przemyślę i dam odpowiedź. To chyba całkiem przyzwoity układ.

- Skoro tego chcesz – wzruszył ramionami i powoli zdjął kaptur. Nerdaf przyglądał się mu uważnie i kiedy zobaczył jego włosy i twarz, o mało nie spadł z krzesła. Doskonale znał tego blondyna o stalowoszarych oczach. Uśmiechał się do niego prezentując swoje równe zęby.

- Brelin, ty sukinsynu. Zabije cię kiedyś za te twoje durne żarty! Jak babcie kocham, zabije.

Brelin wstał i podał dłoń Nerdafowi. Uścisnął najpierw ją, a później niższego o głowę przyjaciela.

- Też się cieszę, że widzę cię całego i zdrowego, choć namieszałeś trochę, ale jesteś już wolny. Załatwiłem to ze strażnikami, mówiąc im, że jesteś nam potrzebny do ściśle tajnego postępowania. Boją się von Hegego, więc nie robili problemów.

- Skąd wiedziałeś, że tu jestem?

- Dostajemy codziennie listę nowo zatrzymanych, na wypadek gdyby zatrzymano kogoś, kto jest nam potrzebny. Masz cholerne szczęście, że te dokumenty idą na moje biurko. Po za tym – zaczął nieśmiało – chyba niebiosa mi ciebie zesłały. Los zrobił to celowo, bo cholernie jesteś mi potrzebny.

- Jestem twoim dłużnikiem – powiedział całkowicie szczerze, patrząc mu w oczy – Zrobię wszystko, o co mnie poprosisz, ale najpierw muszę odnaleźć tą trójkę. Baron von Burgendraas nie daruje mi, jeśli nie dostarczę ich do miesiąca. Czasu zostało mało i wiesz o tym.

- Powiedz mi, co to w ogóle za zlecenie? Doszły do nas słuchy, że zgwałcono jakąś panienkę, właśnie z tego rodu, ale to wszystko plotki, które szybko przestały interesować mieszkańców stolicy. Bardziej niepokojące były raporty od naszych agentów. Donosili nam, że było to porwanie, a stali za nim zbuntowani hrabiowie z Cadriff. Chcieli wymusić na von Burgendraasie pomoc w przekonaniu barona z Verfad do przyłączenia się do nich. Wszyscy wiedzą, że Burgendraas ma tam sporo do powiedzenia. Nerdaf, powiedz mi co ty o tym wiesz?

Łowca pokiwał głową. Nigdy nie rozumiał i nie angażował się w politykę, a jego zadaniem przeważnie było dostarczenie żywych zbirów. Jeśli to się nie udało, ich głowy zazwyczaj zadowalały jego klientów. Szpiegowskie knowania przerastały jego zdolności poznawcze.

- Brelin, stary przyjacielu – poklepał go po ramieniu – Znasz moją awersję do wielkiej polityki i waszych skomplikowanych gierek. Wiesz doskonale, że nie mieszam się do tego, bo jest to bardziej niebezpieczne, niż wejście do kryjówki bazyliszka, ale powiem ci wszystko co wiem – usiadł na krześle i gestem nakazał usiąść Brelinowi - Spocznij. To będzie dłuższa historia.

Wszystko zaczęło się w jesieni, zeszłego roku. Ja akurat miałem sporo pieniędzy do wydania, bo wpadła mi lepsza robota, ale mniejsza o to. Postanowiłem zostać na zimę w Trakan. Liczyłem, że może coś dorobię, a jeśli nie to, te pieniądze, które miałem wystarczyłyby mi całkiem spokojnie. Poszedłem więc do barona, zapytać, czy nie potrzebuje usługo kogoś takiego jak ja. Tak się złożyło, że był to ten sam dzień, kiedy uprowadzili młodą Burgendraasównę i wiadomość o tym dostarczyli jej stryjowi, kiedy ten mnie przyjmował. To, że wpadł w szał czy wściekłość to mało powiedziane. Zachowywał się jak wywerna, która otoczono. Ciskał przekleństwa na wszystkie możliwe strony, a co wpadło mu w rękę, lądowało na ścianie. W amoku, o mało nie zabił swojego sługi, który chciał nalać mu wina na uspokojenie.

Z tego wszystkie, stwierdził, że chyba los zesłał mnie do niego i powiedział, że mam ją odnaleźć. W nagrodę miałem dostać folwark, który miał przeznaczyć na prezent ślubny dla córki jakiegoś dalekiego krewnego, ale jak sam stwierdził, tu uwaga, zacytuje – W dupie ma całe chędożone wesele, kiedy jakiś cham i prostak posuwa córkę jego brata.

- Zawsze wiedziałem, że stary baron jest nerwowy i porywczy, ale żeby, aż tak? – wtrącił Brelin, po czym spostrzegł minę przyjaciela, który, jak wiedział, nie lubił kiedy mu się przerywano – Mów, mów. To była tylko taka drobna dygresja z mojej strony. Już nic nie mówię.

- Zawsze tak jest – syknął Nerdaf, celując w niego palcem wskazującym – Ja opowiadam, a ty się wtrącasz. Słuchaj uważnie, a jak znów mi przerwiesz, to nie dowiesz się co było dalej.

- Nie dąsaj się na mnie. Wyciągnąłem cię z ciupy, więc możesz mi się odwdzięczyć. Po za tym, mam dla ciebie później ciekawą propozycję.

- Ta, jasne, Ty i te twoje szpiegowskie propozycje. Ale mniejsza o to, wróćmy do porwania. Pobiegłem po swojego konia i ruszyłem w stronę wskazaną przez sługę. Szybko złapałem trop i wiedziałem, że mam do czynienia z bandą partaczy. Uciekali głównym szlakiem w cztery konie, a po śladach widać było, że zajadą je nie ujadąc nawet mili. Gnali na złamanie karku. Jednak los, starał się im pomóc bo zaczęło okropnie padać. Ślady zaczęły się rozmywać i prawie zgubiłem trop, ale znów popełnili sakramencki błąd. Zjechali w boczna drogę, potwornie błotnistą, a ich ślady widać było na mile. Jechali w stronę starego młyna. Liczyli na to, że tam się ukryją. Konie zostawili na zewnątrz, a sami schronili się przed deszczem w tej ruderze.

Rozpędziłem im konie, żeby nie mieli jak uciec, a sam starałem się podkraść. Kiedy wszedłem do środka, zobaczyłem sześciu mężczyzn. A teraz uważaj, bo to co powiem będzie niezwykle ważne – oparł łokcie na stół i przechylił się w stronę blondyna, który zachował się jak lustrzane odbicie – Trzech z nich to byli ewidentnie ludzie z Cadriff. Poznałem po akcencie i ubraniach, bo tylko oni chodzą w tych kretyńskich kurtkach z muślinu. Pozostali, to byli ci, których śledziłem, aż tutaj.

- Wiesz o czym rozmawiali?

- Wiem, ale i tam mi nie uwierzysz – zaśmiał się Nerdaf, kręcąc dziwacznie głową. Robił tak zawsze, gdy cos go bawiło – Ja sam, długo myślałem, że źle słyszę, ale oni gadali o tym starym złodzieju Modrifusie. Dasz wiarę? Przecież on już ładnych parę lat nie żyję. Co ci jest? Brelin, dobrze się czujesz?

Szpieg potwornie zbladł, a przed jego oczami rozbłysły wszystkie gwiazdy. Gdyby nie silny chwyt Nerdafa, runął by z krzesła na kamienną posadzkę. Łowca uchylił okienko, za którym powoli wstawał nowy dzień, wpuszczając nieco rześkiego, wiosennego powietrza.

W głowie Brelina kotłowały się myśli. Nie wiedział, o jak wielka stawkę przyszło mu grać, ale już niedługo się o tym przekona. Bał się reakcji swojego przełożonego, ale jak najszybciej musiał mu przekazać te informacje. Nerdafa przekona później. Wie, że on się zgodzi, o ile obieca mu się wytaczająca sumę pieniędzy.

***

- Powiesz mi, do jasnej cholery gdzie my idziemy? – Nerdaf ledwie nadążał za Brelinem, który jak poparzony wypadł z lochów w Dzielnicy Handlowej i teraz prawie biegiem przemierzał puste jeszcze ulice Itakwum.

- Dowiesz się już nie długo. Cierpliwości.

- Cierpliwości, cierpliwości. Ty zawsze jedno i to samo. Może choć raz mi powiedz prosto z mostu, o co chodzi?

Szpieg zatrzymał się momentalnie i spojrzał na starego przyjaciela. Musiał lekko unieść głowę, żeby spojrzeć mu w oczy. Zmienił się od ostatniego ich spotkania. Coraz wyraźniejsze zmarszczki na jego twarzy dodawały mu powagi. Lekkie blizny na szyi i jedna głębsza na czole. Tej na policzku nie pamiętał. To musiała być jakaś świeża pamiątka. Włosy cały czas były tego samego koloru, bez najmniejszej siwizny. Ciągle tej samej długości, ciemne włosy z nielicznymi, jaśniejszymi od słońca kosmykami.

- Co wiesz o Modrifusie? – wypalił bez zastanowienia Brelin.

- No, że był kwatermistrzem armii stacjonującej przy granicy z Cadriff – powiedział zbity z pantałyku – Przemyty i inne brudne interesy, ale władza się dowiedziała i go wykończyli, a raczej sam się wykończył. Ponoć niezła sumka się uzbierała, ale nikt nie wie, gdzie ją zdeponował. Obstawiałbym góry Alakk-Gah.

- Dlaczego akurat tam?

- To proste – powiedział Nerdaf śmiejąc się – Kto normalny tam się zapuści. Byłeś tam kiedyś?

Brelin pokręcił głową zaprzeczając.

- A znasz kogoś kto tam był? No właśnie. Ja niestety musiałem je nieco zwiedzić i nie dziwię się, że nikt tam nie wyprawia się na wycieczki. To chyba najbardziej niegościnny region na kontynencie. Oprócz części, gdzie krasnoludy i gnomy mają swoje kopalnie, rzecz jasna. Tam jest spokojnie, ale to ich zasługa. Przetrzebili wszystkie wredne kreatury i teraz w spokoju mogą drążyć sztolnie i przetapiać rudę. Ale na wschodzie ciągle panuje całkowita dzicz. Idealne miejsce, dla kogoś, kto chce się ukryć, a przy tym nie brakuje mu jaj. Trzeba mieć naprawdę sporo fantazji, żeby tam się udać, ale w akcie desperacji dobre i to.

- Nie. To najgłupsza rzecz jaką słyszałem – pokiwał głową – Wiesz jak daleko jest spod granicy z Cadriff w góry? Grubo ponad tysiąc kilometrów. Pomyśl ile czasu zajęłoby mu przetransportowanie tych pieniędzy.

- Może i masz rację, ale i tak góry Alakk-Gah to najlepsze miejsce na tego typu imprezy. Ciągle nie powiedziałeś mi o co w tym chodzi.

- Dobrze, powiem ci. Modrifus żyje, więc jest szansa na odnalezienie tych pieniędzy i król kazał nam to zrobić. Jednak, kiedy powiedziałeś mi, że interesują się nim skonfederowani hrabiowie, coś mi mówi, że gra toczy się o większą stawkę.

Nerdaf osłupiał słysząc to. Trafiło mu się nie lada wyzwanie i doskonała okazja do zarobku.

- A ja mam ci pomóc w odnalezieniu go, bo znasz moje zdolności w tropieniu? – wyszczerzył żeby w uśmiechu.

- Coś w tym stylu. Nie stójmy tu tak – powiedział nerwowo rozglądając się – Nawet nie wiesz jak ryzykujemy, że ktoś nas podsłucha. Chodźmy, nie ma czasu.

Doszli do bramy, która prowadziła do Dzielnicy Bogactwa. Strażnicy nie robili problemów z wpuszczeniem ich do środku. Znali Brelina, który codziennie szedł tędy do pracy. Wyszli na szeroką aleję. W gałęziach drzew, które posadzono wzdłuż niej szumiał chłodny wiatr. W oknach domów wciąż nie widzieli świateł. Ludzie byli na tyle zamożni, iż mogli sobie pozwolić na dłuższy sen.

Minęli wille ministra do spraw finansów, z jej imponująca fasadą pełną rzeźb i płaskorzeźb. Skręcili na następnym skrzyżowaniu i minęli mniej okazały dom ministra wojny, naprzeciwko którego wybudowano piękny i obszerny park, żeby dzieci bogaczy miały gdzie się bawić. Oczywiście wszystko to, za podatki tych mniej zamożnych. Szybkim krokiem przeszli, nie zwracając nawet uwagi na dom znanego poety, sąsiadujący z willą znanego barda. Świat upadł! Żeby bard miał tak piękny dom?

Za domem nowobogackiego kupca skręcili w lewo. Szli wzdłuż wysokiego muru z kamienia, porośniętego dziką winoroślą. Nerdaf nigdy nie lubił dzielnic bogaczy w większych miastach. To zawsze przypominało mu, gdzie się wychował i słowa jego ojca, kiedy opuszczał dom. Nie chciał o tym myśleć i wypierał te wspomnienia z całych sił. Wreszcie osiągnęli swój cel. Przybyli pod bramę rezydencji rodziny von Hege, gdzie mieszkał szef wywiadu ze swoją córką Viki.

Brelin wahał się przez chwilę, jednak przemógł się i popchnął kuta furtkę, zdobiona przez odlewane z metalu kwiaty, otwierając ją bez najmniejszego skrzypnięcia. Weszli do środka, a pod ich butami zachrzęścił biały kamień, który zastępował chodnik. Ruszyli w stronę drzwi wejściowych, a słońce już wzeszło, rzucając na nich krwawy blask swoich promieni. Nie wiedzieli jeszcze, że ten dzień będzie jednym z najkrwawszych w historii całego Dargeen.

Rozdział I cz. III

2011-09-17T14:01:00.003+02:00

Wiosna. Przyroda odradza się niczym feniks z popiołów. Wszystko ogarnia bezkresny ocean zieleni, a cały świat cieszy się, że nareszcie odeszła w niepamięć znienawidzona przez wszystkich zima, która w tym roku nie dała się tak we znaki. Szare i mokre jeszcze od śniegu łąki osuszyły ciepłe promienie słońca, a teraz soczysta zieleń, aż kłuła w oczy. Życie wracało wszędzie.

W lasach i zagajnikach, które zalała już fala wiosennego oceanu, ptaki znów zaczęły swoje wokalne popisy. Niczym wielka orkiestra, składająca się z samych solistów, natura wyśpiewywała pieśń na cześć wiosny, która wróciła. Wszystko się radowało.

Nie tylko przyroda cieszyła się z nadejścia wiosny. Ludzie w Itakwum, również czekali na nią. Kiedy tylko śniegi i lody odpuszczą, do miasta znów będą przybywać kupcy z odległych zakątków królestwa i zza granicy, żeby sprzedać swoje towary. Mieszkańcy stolicy, którym żyło się naprawdę dostatnio, mogli sobie pozwolić na zbytek i przepych. Dargeen kwitło, a to wszystko było zasługą nieżyjącego króla Grymleda IV.

Za jego panowania kraj zyskał naprawdę wiele. Rozwój dróg, które pozwoliły na szybsze podróżowanie sprawił, że handel kwitł. Nawet mimo licznych podatków, które nałożył bogactwo ludzi rosło. Grymled był kochany przez lud, ale był jak każdy śmiertelny i nadszedł dzień jego śmierci. Zastąpił go jego syn, który jak dotąd radził sobie świetnie. Kontynuował dzieło ojca i nadal rozwijał gospodarczo swoje królestwo.

Laars von Hege wyszedł z pałacu i szedł powoli do swojego biura. Nie zauważył nawet, że razem z nim pałac opuścił młody sługa, który spóźnił się z winem. Zresztą, kto zwróciłby na to uwagę?

Młodzieniec minął mury obronne okalające siedzibę władcy i poszedł w lewo. Szedł prosto przez kilka chwil. Przed nim był średniej wielkości budynek z mało imponującą fasadą. Otworzył drewniane drzwi, które nie wydały z siebie żadnego odgłosu i wszedł do środka. Znalazł się w niewielkim pomieszczeniu. Ściany były gołe. Po obu stronach znajdowały się identyczne drzwi. Wybrał te z lewej. Znalazł się w długim korytarzu, który delikatnie opadał w dół. Ruszył przed siebie.

Korytarz, podobnie jak poprzednie pomieszczanie, nie miał żadnych ozdób na ścianach. Tylko ciosane kawały kamienia spajane zaprawą murarską. Przyspieszył kroku. Na końcu korytarza zobaczył kolejne drzwi.

Te znacznie różniły się od pozostałych. Wykonane z solidnego metalu, sprawiały wrażenie niezwykle ciężkich. W rzeczywistości takie też były. Nie była na nich klamki i zamka. Gdyby nie szpary murami, można by było pomyśleć, że to zwykły kawał metalu zalany w ścianie.

Młodzieniec podszedł do nich i rozpiął dwa guziki w swojej koszuli. Na jego szyi wisiał delikatny łańcuszek, a na jego końcu wsiał okrągły i niezwykle cienki medalik. Zdjął go z szyi i ścisnął mocniej w dłoni, a pod nosem wymamrotał kilka niezrozumiałych słów. Drzwi się otworzyły z przeraźliwym skrzypnięciem. Minął je i znalazł się w środku.

Znalazł się w niewielkim pokoju, w którym było niezwykle jasno mimo tylko jednej świecy, która się paliła i braku okien. Na środku stało duże i masywne biurko, a za nim siedział mężczyzna. Ściany zastawiono regałami z księgami. Tylko jedna przerwa między ogromnymi, sięgającymi sufitu drewnianymi regałami sprawiała, że kolejne drzwi rzucały się w oczy. Do nich młodzieniec nie miał dostępu.

Siedzący za biurkiem spojrzał na chłopca, zatrzymał swój wzrok na nim i zapytał:

- No i jak?

- Hege połknął haczyk – powiedział uśmiechając się przy tym obrzydliwie.

- Doskonale. W takim razie nie pozostaje nam nic innego jak czekać na dalszy rozwój wypadków. Dziękuję ci Hermanie – wyjął zawiniątko z szuflady biurka i położył je na nim – Wiesz jak tego używać?

Młodzieniec skinął głową.

- Dobrze. Weź to i informuj mnie na bieżąco. Chce znać każdy ich ruch.

***

Laars von Hege wszedł do koszar gwardii królewskiej. Poszedł na wprost, w stronę schodów i ruszył na górę przeskakując po kilka stopni na raz. Wszedł na pierwsze piętro i otworzył drugi drzwi po lewej stronie. Wsadził tylko głowę do pomieszczenia, gdzie siedziało kilku mężczyzn pochylonych nad mapami i stosami dokumentów. Szef wywiadu rozejrzał się i zobaczył to, co chciał zobaczyć.

- Brelin, zapraszam do mnie. Mam do ciebie ważną sprawę.

Trzasnął drzwiami i udał się do swojego biura. Nie było ono urządzone z przepychem. Spory stół, na którym zazwyczaj poniewierały się tajne dokumenty stał przy oknie, a wokół niego rozstawione pięć krzeseł i jeden głęboki, obity miękkim materiałem fotel postawiony u szczytu. Tam zawsze siedział von Hege. Na ścianie wisiały dwa obrazy przedstawiające martwą naturę, namalowane przez jego żonę. Uwielbiał na nie patrzeć, kiedy się denerwował. Przynosiły mu wewnętrzny spokój.

Oprócz obrazów nie było nic więcej, co mogłoby ozdabiać biały pokój. Deski, które pokrywały podłogę skrzypiały pod ciężkimi butami szpiega. Położył na jednym z regałów dokumenty, które zabrał do króla. Miedzy nimi stał mały stolik, na którym zawsze trzymał dwie karafki – w jednej wino, a w drugiej wodę. Obok stały dwa kieliszki i szklanka. Wszystko wykonane ze szkła, które – jak wszystko inne – wynaleźli i produkowali w swoich manufakturach magowie. Zawsze zastanawiało go, dlaczego tylko im udawało się wynaleźć coś tak rewolucyjnego. Najpierw szkło, a teraz papier. Ich mądrość czasami go przerażała.

Nalał sobie wody. Jego upodobanie do tego napoju dziwiła niektórych. Jak można pić coś, co nie ma smaku? Upił łyk. Podszedł do stołu i usiadł na swoim fotelu. Rozległo się pukanie do drzwi.

- Wejść.

W drzwiach ukazał się średniego wzrostu blondyn. Wszedł powoli i ostrożnie zamknął za sobą drzwi. Stanął wyprostowany o dwa kroki od wejścia i nic nie mówił. Patrzył na swoje buty, które nosiły już ślady starości. Będzie musiał kupić nowe, bo wie doskonale jak szef jest wyczulony na punkcie wyglądu swoich ludzi.

- Brelin siadaj – powiedział von Hege pokazując krzesło obok siebie.

Blondyn powoli podszedł do wskazanego mebla nie podnosząc wzroku. Usiadł na końcu krzesła, a dłonie położył na udach. Nadal milczał. Takie panowały reguły w wywiadzie Dargeen – nie mów dopóki nie wyrażą na to zgody.

- Jak idzie opracowywanie raportów? – zapytał jego przełożony – Pewnie nuży cię już ta praca i chciałbyś robić cos innego.

Brelin skinął głową zgadzając się. Wolał wykonać gest niż narazić się szefowi. Doskonale wiedział, że nie warto z nim zadzierać.

I teraz sytuacja jest odwrotna – pomyślał Laars. To on przed chwilą siedział zaszczuty u króla bojąc się cokolwiek powiedzieć nietaktownego, a teraz tak samo siedzi jego podwładny. No cóż, tak jest to wszystko skonstruowane – skoro jest rządzący musi być tez osobą, którą się zarządza.

- Dobra Brelin, przejdźmy do rzeczy. Pracujesz u mnie już blisko pięć lat i nadal tkwisz w papierkowej robocie. Z tego co pamiętam, twoje wyniki na zakończenie szkolenia były wysokie. Co jest nie tak, że ty wciąż nie awansowałeś?

- Nie wiem dokładnie, panie von Hege dlaczego tak się stało – powiedział nieco drżącym głosem – Być może dlatego, że wszystkie zadania terenowe są przydzielone i od pewnego czasu nie było wolnych miejsc. Z tego co wiem, do dobrych trzech lat nie przydzielaliśmy nowych agentów nigdzie.

- To fakt, ale czy to też nie jest wina tego, że sam jesteś zbyt mało ambitny i ta posadka, notabene całkiem przyjemna i ciepła ci wystarcza? – von Hege zrobił pauzę – Może nie wolisz opracowywać raporty, nie ryzykując nic. Żyć jak zwykły urzędnik, bo najzwyczajniej jest ci tak na rękę. Rozleniwiłeś się, prawda?

Agent nie wiedział co odpowiedzieć. W jego szarych oczach nie było żadnych emocji. Już przestał się denerwować, a to za sprawą słów, które przed chwilą usłyszał. Miał blisko czterdzieści lat i jego czas się kończy. Później będzie już za stary na to, żeby cokolwiek zmienić, a wiedział, że nie został tu wezwany bez powodu. To nie było w stylu Laarsa von Hege.

- Tak, panie. Rozleniwiłem się pracując tutaj, ale jestem gotowy podjąć każde wyzwanie, które przede mną postawisz.

Szef wywiadu nie odpowiadał nic prze dłuższą chwilę. Upił spory łyk wody i delikatnie odłożył szklankę, patrząc na nią, Zupełnie jakby siedział zupełnie sam. Brelin dla niego nie istniał w tym momencie. A może i istniał, tylko tego nie okazywał?

- Znasz historię Modrifus? – zapytał nie podnosząc wzroku i wciąż bawiąc się szklanką.

- Oczywiście – powiedział zaskoczony pytaniem – Każdy chyba o niej słyszał. Po za tym to nasi ludzie znaleźli jego ciało. Wtedy byłem już w akademii i wszyscy byli poruszeni tym faktem. Nie znam dokładnego raportu z tego wydarzenia, ale mogę go dla pana znaleźć. Mam to zrobić?

- Nie. Mam dla ciebie inne zadanie. O wiele trudniejsze – mówiąc to spojrzał w oczy Brelina, który poczuł niemiłe ukłucie strachu – Modrifus żyję i ty będziesz musiał go odnaleźć. Dostaniesz odpowiednie środki żeby tego dokonać.

- Ale…

- Żadnego ale – Hege podniósł głos – Wiem, że to nie jest misja dla jednej osoby, ale nie mam w tej chwili nikogo innego, kto miałby takie predyspozycje do tego jak ty. Jedyne czego się obawiam to brak doświadczenia w akcjach w terenie. Będziesz potrzebował ludzi. Przychodzi ci ktoś do głowy? To muszą być naprawdę ludzie, którym bezgranicznie ufasz. Wiesz chyba co cie czeka w razie nie powodzenia. Ja ciebie nie straszę, tylko uświadamiam. Pomyśl nad tym, czy podołasz?

Berlin był zaskoczony. Po pierwsze faktem, że Modrifus żyję, a po drugie tym, że on ma go odnaleźć. Dlaczego właśnie on, dowiedział się przed chwilą. Czy powinien się zgodzić, czy też jednak zrezygnować? Taka okazja się nie powtórzy z pewnością.

- Ile mam czasu na zastanowienie się?

- Nie wiele. Dokładniej rzecz biorąc musisz zdecydować się już. – Hege spojrzał na niego – No więc, zgadzasz się czy jednak to cie przerośnie?

Weź się w garść! Bądź mężczyzną i udowodnij, że ci, którzy twierdzili, że się nie nadajesz to bycia szpiegiem się mylili! Pokaż im wszystkim!

- Zgadzam się. Ilu ludzi mogę zwerbować?

Laars von Hege uśmiechnął się. Wiedział, że on go nie zawiedzie.

- Ilu tylko będziesz potrzebował. Pieniądze i wytyczne ode mnie dostaniesz za dwa dni. Do tego czasu przygotuj się. Idź do domu i odpocznij, bo czeka cię naprawdę długa podróż.

***

Rozdział I cz.II

2011-09-14T11:09:00.006+02:00

- Więcej wina! Szybciej, szybciej! Nie każecie mi chyba czekać całego dnia?

- Już mój pani. – powiedział młody służący, zamiatając kapeluszem marmurową posadzkę.

- Na czym to skończyliśmy, mój drogi? – powiedział patrząc na siedzącego naprzeciw niego mężczyznę – Aaa! Już wiem! Mówiłeś mi o tym co dzieje się Hegfalund. Słucham więc panie von Hege.

Laars von Hege odchrząknął i spojrzał w swoje dokumenty. Kilka luźnych kartek, dwa sporych rozmiarów notatniki wykonane z tego nowego materiału. Jak nazywali go ludzie z gildii? Papier? Nie ważne. Dokumenty zapisane były niezwykle równym i schludnym, żeby nie powiedzieć pedantycznym pismem.

Oczywiście nie pisał ich sam von Hege. Wszystkie raporty, które otrzymywał od swoich ludzi, dawał do przepisania córce. Ona ćwiczyła swoje umiejętności, a ojciec uchodził za wzór jeśli chodzi o estetykę. Reszta agentów nie przywiązywała do tego wagi, ale on był ich przełożonym. Był szefem wywiadu Dargeen, a teraz on, przeważnie butny i pewny siebie siedział skurczony ze strachu. Nie lubił przedstawiać co miesięcznych raportów nowemu królowi. Ech, szkoda starego Grymleda.

- Od czego by tu zacząć… – zaczął nieśmiało.

- Może od początku? – zaśmiał się król – Gdzie to wino, do cholery!

- Agenci donoszą, że na dworze króla Trybalda nie dzieje się prawie nic. Przyjął emisariuszy z Volkelgim. Zjadł obiad z nimi i dyskutowali na temat zniesienia ceł na ich towary. Z tego co mi wiadomo nie zgodził się na to twierdząc, że to nie możliwe. Nie teraz, kiedy i tak muszą zaciskać pasa przez tegoroczny nieurodzaj. – Pogrzebał trochę w swoich dokumentach, podrapał się w nos. – Nasz dobrze poinformowany człowiek twierdzi, że żona Trybalda namawiała go na zniesienie tych ceł, w zamian za co oni mieliby im pomóc zaradzić z klęską głodu. Jednak rozzłościło go to jeszcze bardziej. Znasz, Wasza Wysokość Trybalda. Wiesz jak jest ambitnym i honorowym człowiekiem. Oświadczył, że nie przyjmie jałmużny. Wściekł się na żonę do tego stopnia, że pojechał do swojego zamku w górach oddać się rozrywką, a problem głodujących zostawił swoim ministrom.

- A to spryciarz! – z zadowolenia król, aż klasnął w dłonie – Ja bym na to nie wpadł, żeby z całym tym bałaganem zostawić moich ministrów. Po za tym, nasze ciamajdy nie wiedziałby co zrobić. Nie umieją zapanować nad swoimi córkami, które puszczają się po całym Itakwum, a co dopiero nad głodnym ludem. Powiedz mi Hege, skąd masz informacje o królowej? Nie mów mi tylko, że podsunęliście jej kochanka?

- Wasz Wysokość jest blisko – powiedział uśmiechając się po raz pierwszy szef wywiadu i nieco nawet się zrelaksował – Królowa woli panie, więc podsunęliśmy jej ponętną damę dworu, której zwierza się ze wszystkich sekretów.

- To mnie zaskoczyłeś Hege! Ten babsztyl woli kobiety? Czyli innymi słowy królowa nie daje temu niedorajdzie du… - uciął w połowie widząc idącego służącego z winem.

- Wasza Wysokość – powiedział wysoki sługa – Oto Wasze wino.

Położył kryształową karafkę na stole wykonanym z drogiego drewna przy którym siedzieli król Kraklet II, który szybko zyskał wśród ludu przydomek Chciwy i szef wywiadu Laars von Hege.

- Strasznie długo musieliśmy z szanownym panem von Hege czekać na wino! Następnym razem się pospiesz, jeśli twoja skóra jest ci miła – powiedział i wskazał palcem na drzwi – A teraz wynocha. Głuchyś? WYNOCHA!

Krzyknął z całą mocą, aż zatrzęsły się witraże przedstawiające sceny rodzajowe. Sala audiencyjna, w której król przyjął Laarsa von Hegego była ulubiona komnatą nowego króla. Nie była tak wielka jak sala tronowa, przez co było o wiele bardziej przytulnie. Nie było tylu głupich (według niego) posągów, rzeźb i malowideł. Ot, kilka nagich driad, które pluskają się w strumyku i widać świetnie bawią się w swoim towarzystwie. Na kolejnym obrazie scena polowania, gdzie jeden z pierwszych królów Dargeen upolował ogromnego wręcz gryfa. Płótno przedstawiało dokładnie chwilę, w której bohaterski władca odcinał mu głowę swoim drogocennym mieczem, a wokoło jego rycerze wiwatują i wznoszą w górę ręce na znak tryumfu.

Po za tymi dwoma malowidłami przy ścianach stały dwa wielkie regały wypełnione po brzegi księgami i zwojami, które od dosyć dawna nie były czytane. Większość z nich były oryginałami i nierzadko jedynymi egzemplarzami. Nie jeden bibliotekarz z Itakwum dałby się najpierw wychłostać, a później poćwiartować za możliwość spędzenia tu choć jednej nocy i poczytanie tych białych kruków.

Na środku stał duży stół, przy którym siedzieli. Wokół stołu było sześć krzeseł. Oni siedzieli naprzeciw siebie. Na środku leżała karafka, którą doniósł sługa, a przed nimi stały kryształowe kielichy. Przed Laarsem piętrzyły się dokumenty, z których większość była ściśle tajna, a informację w nich zawarte znało kilka osób. W tym córka szefa wywiadu.

- Sypiają ze sobą Wasza Wysokość, a raczej sypiali – zaczął szpieg – Musieli przecież postarać się o dziecko i następcę tronu, ale z tego co mi wiadomo, po tym jak urodził się ich syn, królowa już nie odwiedziła alkowy króla. Mimo to, jak twierdzą moi ludzie żyją jak przyjaciele. Darzą się sympatią i wiedzą, że przed ludem muszą uchodzić na wzór.

- Może podstawilibyście i jemu jakąś gamratkę? Hę, co ty na to Hege?

- To nie takie proste Wasza Wysokość. Już próbowaliśmy, ale Trybald jest bardziej podejrzliwy. Wybiera sobie kobiety, które mają nieposzlakowaną opinię. No i najczęściej jego nowe kochanki podsuwa mu mój odpowiednik na jego dworze. Oni też chcą wiedzieć co tak naprawdę myśli i zamierza ich król. Szczerze – mówił już całkiem spokojnie i bez nerwów. Przestał się tez garbić – to wywiad ma władzę w ich królestwie. Manipulują nim.

- Żeby tobie do głowy nie przyszły takie pomysły – Kraklet pogroził mu palcem – Nie darowałbym, wierz mi.

Ciekawe skąd byś wiedział, pacanie – pomyślał Hege. Mimo to władza to nie była rzecz, która go podniecała. Dla niego praca w wywiadzie była wszystkim tym co kochał. Całe jego silne i muskularne ciało kochało to. Czuł miły uścisk żołądka codziennie, kiedy wchodził do koszar gwardii królewskiej, gdzie wywiad Dargeen miał swoją siedzibę. Wiedział, że gdyby nie on i nie jego praca król byłby niczym dziecko błądzące we mgle. Był patriotą i na zaszczytach mu nie zależało. On chciał robić wszystko, żeby jego kraj był hegemonem. Kochał Dargeen tak samo jak swoją córkę Viki.

- Oczywiście mój Panie. Nie śmiałbym zrobić niczego przeciw tobie i przeciw królestwu. – powiedział usłużnym tonem bez nuty sarkazmu czy ironii – Ale wróćmy do meritum. Król wyjechał, królowa wraz z ministrami próbuje zaradzić. Jednak to nie jest według mnie interesujące, Wasza Wysokość. O wiele ciekawsze informacje napływają od nas. Stąd, z Itakwum.

- O czym ty mówisz? – zmarszczył swoje królewskie brwi – Spisek? Próba pozbawienia mnie tronu? Gadaj!

- Nic z tych rzeczy – pokiwał głową – Nasz człowiek w gildii magów wszedł w posiadanie niezwykle ciekawych informacji. Choć z drugiej strony uważam, że są one nieprawdziwe. Inaczej. Nie tyle nieprawdziwe co nieprawdopodobne.

Laars von Hege zawahał się.

- Słucham Hege. Mów.

- Otóż na pewno znasz historie kwatermistrza Modrifusa i jego przekrętów. Defraudacje, przemyty, burdele i używki. O tym wie każde dziecko w królestwie i wie też o tym, że zbił na tym ogromna fortunę. Jak też ci wiadomo, Wasza Wysokość, znaleziono jego ciało w szopie pasterskiej w górach, kiedy nasi ludzie już prawie go mieli. Cała fortuna przepadła. Nikt nie wiedział, gdzie zdeponował lub je ukrył.

Laars von Hege spojrzał na karafkę wina, a później na króla. Musiał się napić zanim powie to Krakletowi. Spartaczył sprawę i był tego całkowicie świadomy, ale teraz miał okazję się zrehabilitować.

- Nalej sobie. Nie krępuj się.

Nalał pełny kielich i wypił jednym haustem. Nalał sobie kolejny i upił połowę. Pogrzebał w swoich dokumentach. Znalazł to czego szukał. Odchrząknął.

- Magowie dotarli to pewnej osoby, która twierdzi, że Modrifus żyje.

- Jak to? – król, aż podskoczył kiedy to usłyszał - Przecież znaleźliście jego ciało, a rodzina i jego starzy znajomi rozpoznali w nim kwatermistrza, więc jak do tego mogło dojść?

- Ta osoba, która twierdzi, że on żyje to mag. Mistrz iluzji z Aklas. Podobno Modrifus zapłacił mu za to, żeby rzucił silny czar iluzji na ciało jakiegoś pasterza, a sam podrzucił nam niewłaściwy trop, który podjęliśmy. Tym sposobem sam sprawił, że wszyscy o nim zapomnieli. Jednak stary mag wygadał się po pijaku podczas uczty wydanej z okazji tysiąclecia akademii.

Król nie wiedział co powiedzieć. Znał historię Modrifusa i wiedział, że zabrane przez niego pieniądze z lewych interesów przewyższają jego kilkuletni dochód z podatków. Gdyby tylko móc położyć swoje wypielęgnowane dłonie na tych pieniądzach. Mógłby wystawić armię i wreszcie odbić z rąk zbuntowanych hrabiów prowincję Cadriff! Ba! Mógłby nawet spróbować uderzyć Hegfalund.

- To pewne informacje?

- Nasz człowiek utrzymuje, że prawdziwość tych informacji jest niepodważalna. Jest jednak mały problem.

- Jaki?

- Nikt nie wie, gdzie ukrywa się stary kwatermistrz. Sam iluzjonista twierdzi, że po raz ostatni widział go ponad pięć lat temu w akademii. Wtedy pomógł mu w rzuceniu zaklęcia i nie widział go już nigdy więcej. Nie mamy punktu zaczepienia Wasza Wysokość. Jak bez tego mamy go odnaleźć?

- Hege, czy ja pytam ciebie jak mam ustanawiać podatki i jak mam rozmawiać z moimi ministrami? – zapytał zirytowany król – Czy ja pytam ciebie jak mam dysponować przychodami, żeby móc utrzymać cały ten burdel? Nie. Wiesz dlaczego? Bo ty się na tym gówno znasz! Tak samo ja nie znam się na waszych metodach. Jesteś szefem wywiadu! Rusz swoją głową! Wymyśl coś, żeby dobrać się do tego starego złodzieja. Masz ludzi i dysponujesz odpowiednimi środkami. Jeśli będzie trzeba dam ci więcej, ale musisz dobrać się do tych pieniędzy! Rozumiesz?

- Tak Wasza Wysokość – powiedział von Hege znów kurcząc się na krześle – Ale to nie wszystko. Jest coś o czym nie wiesz.

- Gadaj.

- Taką samą informacje dostał wywiad Hegfalund i z tego co wiem oni również będą chcieli dostać te pieniądze.

Złość i gniew aż kipiała w królu. Jego oczy ciskały pioruny i gdyby nie fakt, że Hege na pewno był silniejszy od niego zabił by go własnoręcznie. Udusił, a później kazał nekromantom go wskrzesić, żeby mógł urządzić mu kaźń przed ludem. Jednak nie to było główną przyczyną. Szef wywiadu był zbyt zdolny w tym co robił, żeby tracić tak ważną figurę w tej grze.

Kraklet wstał od stołu. Był mężczyzną pospolitej fizjonomii. Średni wzrost i słabo wykształcone mięśnie, które dodatkowo nie wykonywały żadnego wysiłku od kilku lat. Pod jego aksamitnym płaszczem było widać lekko zarysowany brzuch. Zbyt dużo jedzenia i piwa, a także brak aktywności fizycznej już niedługo sprawią, że będzie tłusta kluchą.

Był całkowitym przeciwieństwem Laarsa von Hege, który był wysoki i muskularnie zbudowany. Jego ciemne włosy równo przystrzyżone i modnie zaczesane. Lata w zawodzie szpiega, sprawiły, że dbał o swoją kondycję jak nikt inny. Będąc jeszcze zwykłym pionkiem w trybach wywiadu wybijał się ponad przeciętność swoją tężyzną fizyczną. Teraz mimo czterech krzyżyków był ciągle w świetnej formie.

Król podszedł do obrazu. Po chwili kontemplacji odwrócił się do szpiega, który cierpliwie czekał na rozkazy.

- Słuchaj Hege. Służyłeś mojemu dziadkowi jako zwykły szpieg. Później piąłeś się po do góry niczym po drabinie i za czasów mojego ojca, mając zaledwie trzydzieści lat zostałeś szefem wywiadu Jej Królewskiej Mości Króla Dargeen. Byłeś najmłodszym szefem w całej historii. Czy to przypadkiem nie dlatego, że twój umysł potrafi naprowadzić cię na rzeczy, których nie widzą inni? Nie dlatego, że błyskawicznie analizujesz aktualną sytuację i potrafisz wyciągać odpowiednie wnioski? Dobrze wiem, że potrafisz planować kilka ruchów naprzód i już zapewne masz jakiś plan. Ba! Być może nawet oprócz głównego dwa awaryjne? Mam rację? Nie odpowiadaj, tylko słuchaj! Masz za wszelką cenę dostać ten skarb jako pierwszy. Nie chcę wiedzieć jak tego dokonasz, ale wiedz, że jeśli coś się nie powiedzie ślady nie mogą prowadzić do nas. Musisz wybrać najlepszych ludzi, zaufanych którzy dadzą sobie radę. Najlepiej byłoby gdybyś udał się sam, ale jesteś mi tu zbyt potrzebny. W skarbcu mam odłożoną na czarną godzinę spora sumę. Ta godzina nadeszła. Dostaniesz te środki i nie obchodzi mnie jak nimi będziesz dysponował. Masz jako pierwszy dotrzeć do pieniędzy Modrifusa. Czy to jasne Hege?

- Tak, Wasza Wysokość. Zrobię wszystko co będzie w mojej mocy.

Rozdział I cz. I

2011-09-10T16:43:00.004+02:00

Nad miastem powoli zachodziło słońce i rzucało na dachy purpurową poświatę. Pracowity dzień właśnie dobiegał końca. Na rynku już dawno ucichł gwar i tylko psy walczyły o ochłapy mięsa przy kramach. Nawet wszędobylskie dzieci gdzieś się zapodziały.

Na szerokich, brukowanych ulicach stolicy było coraz mniej przechodniów, a w niektórych oknach migało już wesołe światło. W powietrzu unosił się smakowity zapach kolacji. Piękny nastał czas. Powietrze było ciepłe i rześkie.

Uzbrojeni strażnicy miejscy z wielkim czarnym smokiem na złotym polu w herbie szli leniwie w stronę strażnicy. Ich całodzienna warta dobiegała końca i nastała pora powrotu do koszar.

Służba w straży miejskiej nie była ani ciężka, ani męcząca. Wystarczyło przez cały dzień snuć się wedle z góry wyznaczonej trasy i pilnować porządku, co nie należało do trudnych zajęć. Od pewnego czasu w mieście było okropnie spokojnie. Interwencje ograniczały się do odprowadzenia do aresztu awanturującego się pijaka i upomnienie dzieci, żeby nie krzyczały zbyt głośno pod świątynią. Nie wolno było przeszkadzać w trakcie modlitw.

Żołd, który dostawali, po odtrąceniu podatku głównego, świątynnego i miejskiego nie wyglądał imponująco, ale w zupełności wystarczał. Niektórzy bardziej obrotni strażnicy dawali bankierom z Verfad ich oszczędności do pomnożenia. Na koniec roku zdarzało się nierzadko, że podwajali lub potrajali swoje pieniądze.

Jednak na co mieli je wydawać, skoro nie mieli rodzin? Strażnik miejski, wedle obowiązującego prawa, nie mógł założyć rodziny, aż do czasu, kiedy wysłużył 10 lat. Zakładając, iż średnia wieku kadetów nie przekraczała szesnastu lat, po odbyciu trzech lat szkolenia, rodzinę mogło się założyć mając lat blisko trzydzieści. Czyli w sam raz. Skąd się wziął ten przepis i czemu miał służyć nie wiedział nikt, ale kto podważy wiekową tradycję?

Patrol składający się z trzech mężczyzn był już blisko strażnicy, kiedy zauważyli wysoka postać. Postać ta miała na sobie kubrak ze skóry bliżej niezidentyfikowanego zwierzęcia. Być może wiwerny. Wysokie buty z kilkoma klamrami, w które wpuszczone były brązowe spodnie. Na piersiach miał skrzyżowane dwa pasy, na których wisiały najróżniejsze rzeczy, od sakiewki, przez małe torby, aż do cienkiego noża. Przy prawym biodrze kołysała się pochwa z póltoraręcznym mieczem.

Zaciekawiła ich ta postać, a oni mieli prawo zaczepić każdego, kto był uzbrojony. Mężczyzna stał spokojnie patrząc przed siebie, zupełnie jakby kogoś wypatrując. Nie zwracał uwagi na nadchodzący patrol.

- Drogi Panie – zaczął dowódca patrolu – Czy możemy wiedzieć na kogo czekacie?

Postać powoli zlustrowała patrol straży miejskiej. Westchnął, ale nic nie odpowiedział

- Czy jesteście głusi? – powiedział nieco podenerwowany dowódca. Myślał, że to już koniec jego służby na dziś, a tu jeszcze ten typ. – Może uraczycie nas odpowiedzią na postawione pytanie?

- A musicie wiedzieć? – powiedział nieznajomy. W jego głosie nie było najmniejszej nuty zdenerwowania. Jedynie lekka nutka niecierpliwości – To chyba nie jest zabronione czekać na kogoś.

- A po co wam tyle broni? – nie rezygnował dowódca.

Mężczyzna znów westchnął, wzruszył ramionami, po czym odpowiedział.

- Dopiero co przyjechałem do stolicy i nie zdążyłem jeszcze się przebrać. Czekam na starego znajomego. Czy to już wszystko, panie żołnierzu?

- A w jakim zajeździe, jeśli to nie tajemnica, się zatrzymaliście? – strażnik nie odpuszczał. Coś mu podpowiadało, że mężczyzna kłamie.

- Pod „Smoczym łbem”. To niedaleko stąd, ale na pewno o tym wiecie panie. Czyż nie?

Wiedział gdzie to jest i wiedział też, że zatrzymuje się tam wielu podróżnych. Nie miał już więcej pytań, tylko dlatego, że spieszyło mu się do koszar na kolację.

- Dobrze drogi panie… - zawahał się – yyy… A czy mogę poznać wasze imię i skąd przybywacie?

- A czy koniecznym jest, żeby wam to mówić?

- Konieczne. – powiedział stanowczym tonem strażnik.

- Skoro tak mówicie. – powiedział już całkiem zrezygnowany – Na imię mi Nerdaf, a przybywam z miasta Trakan. Na pewno znacie je, drogi panie.

- Oczywiście, że znam! – powiedział oburzony – Mój brat, Rygryd tam mieszka i jest szambelanem u barona von Burgedrassa. Musicie go znać, panie Nerdafie. Pisał mi w liście, że wszyscy go tam doskonale znają.

Nerdaf uśmiechnął się pod nosem. Znał owego Rygryda, ale z tego co jemu było wiadome, był jedynie koniuszym na dworze barona. Wolał jednak nie dzielić się ta wiadomością z dowódca patrolu. Niech sobie żyje w błogiej nieświadomości.

- Oczywiście, że go znam! – powiedział –Szlachetny to człowiek i nie wiedziałem, że mam do czynienia z bratem pana szambelan. Kłaniam się w pas i jeśli mogę prosiłbym już o pozwolenie pójścia w swoją drogę.

Mówiąc to skłonił się teatralnie skłonił się, po czym spojrzał na strażników. Brat szlachetnego szambelana nie miał już ochoty z nim rozmawiać i stwierdził, że nie ma ona nawet dalszego sensu. Nic na niego teraz nie znajdzie, a zabieranie go do strażnicy na dalsze przesłuchanie. Tyle papierkowej roboty związanej z przesłuchaniem przerażało go.

Już miał powiedzieć, że Nerdaf jest wolny, kiedy zza rogu wyszły trzy postacie. Głośno się śmiali i rozmawiali rozbawienie. Strażnicy mimowolnie odwrócili się. Gdyby tego nie zrobili byliby w stanie zobaczyć jak oczy kontrolowanego przez nich mężczyznę zwężają się drapieżnie. Trzech typów zbliżało się powoli do całej czwórki.

- Idziemy panowie! – zakomenderował dowodzący patrolem – Czas już na nas. Żegnamy panie Nerdafie i życzymy miłego pobytu w stolicy.

Po tych słowach ruszyli powolnym krokiem. Trzech typów było już bardzo blisko stojącego niczym posąg Nerdafa. Jeden z mężczyzn, wysoki i potwornie chudy spojrzał na niego i stanął jak wryty. Pozostała dwójka, czyli niewielki i krępy typ, o szkaradnej facjacie i całkiem przeciętnego wzrostu o pięknej i prawie szlachetnej twarzy zwrócili na to uwagę i spojrzeli na kompana.

- Co jest Grag? Wyglądasz jakbyś ducha zobaczył. – zarechotał brzydal.

- B-b-b-b-b-o, chy-chy-ba zobaczyłem – zająknął się i wskazał palcem na stojącego przed nimi kilka stóp mężczyznę.

Spojrzeli we wskazanym kierunku.

- Witam szanowni panowie. – powiedział radośnie Nerdaf – Ileż to już się nie widzieliśmy? Dwa miesiące? Aż do Itakwum was przywiało. Kawał drogi musiałem was tropić, ale nareszcie się mi udało. To jak poddacie się dobrowolnie czy też będziemy się bawić w kotka i myszkę dalej?

Przez chwilę stali i patrzyli na niego z przerażeniem. Jak udało mu się ich znaleźć?! Przecież zacierali wszystkie ślady i byli bardzo ostrożni.

- Chooooduuuu! – krzyknął piękniś i ruszył biegiem.

Pozostała dwójka nie czekała i też wystartowali jak harty na polowaniu krzycząc przy tym okrutnie głośno. Nerdaf ani myślał tak stać i czekać. Ruszył za nimi. W biegu zdjął z pleców kuszę, której dziwnym trafem strażnicy nie zauważyli. Przyklęknął na jedno kolano i prawie w ogóle nie celując strzelił.

Z kuszy nie wyleciał bełt, a dwie niewielkie, funtowe kule, które były do siebie przywiązane sznurem. Trafił w nogi niskiego brzydala i ten zwalił się na twarz. Nerdaf błyskawicznie do niego podbiegł i mrucząc pod nosem jakąś formułę nakreślił na nim spiralę. Brzydal zasnął kamiennym snem.

Piękniś i chudzielec biegli przed siebie ile mieli sił w nogach. Przesadzili wysoki płot i wpadli do czyjegoś ogrodu. Grag biegnąc, nie zauważył wystającego korzenia i potknął się na nim. To wystarczyło ścigającemu żeby w ten sam magiczny sposób uśpić go. Został już ostatni, który wybiegł już z ogrodu.

Kierował się teraz w stronę rynku. Liczył, że tam uda mu się zgubić pościg. Szeroka ulica prowadziła delikatnie pod górę, co nieco spowolniło go, ale dalej uparcie uciekał. Wiedział co go czeka, jeśli nie uda mu się wymknąć.

Skręcił w lewo między dwie kamienice. Pomiędzy nimi suszyło się pranie. Wielkie prześcieradła. Wpadł w nie w pędzie i zaplatał się. Nerdaf dopadł go błyskawicznie i już kończył formułę usypiającą, kiedy poczuł jak coś twardego uderza go w potylicę. Ostatnie co zobaczył przed utratą przytomności to wielki czarny smok na złotym polu. Cholerni strażnicy – pomyślał i zapadł się w ciemność.

***

Żeby skończyć trzeba zacząć, czyli witajcie w Świecie Gawędziarza - PROLOG.

2011-09-08T22:25:00.004+02:00

Od strony morza wiała lekka bryza. W nieznośnym upale przynosiła ulgę strażnikom pełniącym warte na murach. Mogli skryć się przed słońcem i upałem w baszcie, ale wiedzieli jakby się to skończyło. Kapitan nie należał do ludzi, którzy potrafili przymrużyć oko na lenistwo swoich ludzi. Zresztą, nikt się temu nie dziwił, wiedząc, że czasy były okropnie parszywe.

Czasy rozkwitu i świetności Sozopolis, czy jak woleli starzy mieszkańcy Apollina Magna, miał za sobą. Turcy stali już u bram i lada moment można było zobaczyć na horyzoncie ich statki. Ludzie żyli w ciągłym strachu. Ci, których już tu nic nie trzymało, uciekali jak najdalej. Pozostali tylko najodważniejsi i najbogatsi kupcy. Nie ważne kto będzie rządził będzie potrzebował pieniędzy, a skąd je wezmą jeśli nie z podatków?

Wąskimi i cuchnącymi fekaliami i moczem ulicami szedł mężczyzna. Nie był ani stary, ani młody. Ciężko był też powiedzieć, że jest w kwiecie wieku. Mimo upału miał na sobie lnianą koszulę zapiętą pod samą szyję, a na niej skórzaną kamizelkę. Jego spodnie, niezwykle obstrzępione u dołu i tak brudne, iż ciężko było powiedzieć jakiego były koloru. Gruby pas podtrzymywał te porcięta i nijak nie pasował do nich.

Szedł wolno omijając kałuże błota. Mijał domy bogatych mieszczan. W piwnicach leżało mnóstwo doskonałego wina i cennych towarów, które tylko czekały na statki, żeby móc je przewieść dalej. Ludzi na ulicach nie było prawie w ogóle. O tej porze jedli obiady, albo spali po posiłku. Było zbyt gorąco na jakąkolwiek pracę. Tylko żołnierze dzielnie stali dalej na murach.

Mężczyzna wszedł do karczmy „Pod Trackim jeźdźcem”, która była jedną z dwóch w mieście. „Pod kotwicą” o tej porze z pewnością była pełna ludzi, ale nie takich jakich on potrzebował.

W środku było chłodno. Nic dziwnego, skoro znajdowała się ona kilka metrów pod ziemią, w piwnicy największego magazynu. Świece migotały. Jak w każdej gospodzie, tak i tu panował półmrok, ale o dziwo, nie było pełno dymu, który gryzł w oczy i wiercił w nozdrzach. Wszystko dlatego, że kuchnia, na której przygotowywano jadło znajdowała się piętro wyżej.

Na kamiennej posadzce stało pięć wielkich stołów, a po obu stronach masywne ławy. Potrzeba było nie lada krzepy, żeby móc choć minimalnie podnieść jedną z nich. Zajęte były tylko trzy stoły. Przy dwóch siedziało po siedmiu mężczyzn, a przy jednym sześciu i kobieta. Zdziwiło to ogromnie przybysza. Niewiasta, w takim miejscu? Ehh.. Co za kraj.

On sam usiadł przy wolnym stole i zamówił piwo. Nic do jedzenia. Tylko piwo. Tylko szybko gospodarzu! Nie musiał czekać zbyt długo, żeby pojawił się przed nim wielki, gliniany kubek wypełniony po brzegi zimnym piwem. Niespiesznie chwycił za wielkie ucho i uniósł do ust. Pociągnął solidny łyk i odłożył na drewniany blat potężnego stołu. Ciekawe ile piw już leżało na tych blatach – pomyślał sobie przybysz.

- Zacne piwo, gospodarzu. – powiedział nie podnosząc nawet głowy znad kufla – Naprawdę już nie pamiętam, kiedy ostatni raz piłem tak dobre. Przypomina mi się pewna historia, ale pewnie nikt nie będzie rad jej wysłuchać. Cóż, kto by chciał słuchać bajek i opowieści o tej porze.

Pociągnął kolejny łyk czekając na reakcję. Celowo mówił na tyle głośno, żeby słyszeli go wszyscy obecni w izbie. Jednak nikt nie zareagował. Słychać tylko było chrzęst kości i siorbanie. Od czasu do czasu beknięcie lub stłumiony rechot. Nikt nie prowadził rozmowy. Wszyscy byli zajęci jedzeniem. Mimo to mężczyzna nie dawała za wygraną.

- Tak sobie myślę, dobrzy ludzie, jak to czasem człowiek zanurzy się w rozmyślaniu. Zatopi się w swoich myślach i tak zmitręży cały dzień. W jego myślach tworzą się nowe idee i pomysły, a czasem i rzeczy, które Świat są w stanie zmienić. – upił łyk piwa niespiesznie – Naprawdę znakomite piwo. U nas też jest dobre, ale nie aż tak. Chętnie zabrałbym ze sobą kilka beczek, ale nie mam jak. Trudno. Na czym to ja… Już wiem! Świat potrafią zmienić! Czasem potrafią i do nowego, całkiem nieznanego Świata nas zawieść. Wiem co mówię, poczciwi ludzie. Może nie wyglądam na takiego, ale sporo w życiu widziałem i sporo słyszałem. O tym, że ludzie umieją się przenieść w odległe zakątki i wcale nie chodzi mi tu o daleką północ albo zachodnie rubieże, gdzie Hiszpanie walczą z kalifem. O nie! Dalej jeszcze!

- Głupoty gadacie, panie. – piszczącym głosikiem odpowiedziała jedyna kobieta w towarzystwie – Jakże to może być coś dalej?

- Nie dalej, piękna pani, ale całkiem w innym Świecie.

- Nie możliwe. O czym to mówicie! Przecież Bóg tylko nasz Świat stworzył. Każde dziecko o tym wie.

- Nie słuchaj go Derga. – powiedział jeden z mężczyzn siedzący obok niej – Bredzi.

- Ależ mój panie! Gdzieżbym śmiał! Mówię prawdę najszczerszą. Może chcecie posłuchać, a wtedy sami zobaczycie!

- Ale co nam chcesz powiedzieć? Swoje bajdy wymyślone? – zaśmiał się ktoś zza innego stołu o posturze kościotrupa – A mówże jeśli tylko taką masz ochotę. Powiedz, jak mamy cie nazywać?

Mężczyzna uśmiechnął się pod nosem i upił łyk piwa.

- Naprawdę zacne to wasze bułgarskie piwo! Ale skoro miałem opowiadać to opowiadam. A jak mnie macie nazywać? – zamyślił się przez chwilę – Może mówicie do mnie po prostu Gawędziarzu?

***

Bo na poczatku była Myśl, która Słowem sie stała...

2011-09-07T23:06:00.002+02:00

Witajcie wszyscy Ci, którzy fatygowaliście się i przeczytaliście!

Zapewne chcecie wiedzieć o czym ta opowieść będzie? Nie będzie w niej pięknych księżniczek i rycerzy z lśniących zbrojach, bo oni nigdy nie istnieli. Smoki nie istniały, a może jakiś się tu znajdzie? Czary ponoć też są nie możliwe, ale to opowieść, którą zna On, a nie Wy! Wszystko to, co usłyszycie istnieje w odległej rzeczywistości, którą widział i zna tylko Gawędziarz, który jest kapryśny, niczym pogoda w kwietniu. Jeśli połechcesz jego próżność miłym słówkiem, opowie Ci historię jakich nikt nie zna. Zabierze Cię tam, gdzie nikt nie może. Jednak nie próbuj z nim zadzierać, bo historia nie dojdzie kresu! A wtedy na wieki przepadnie wieść o tym co działo się w dawnych czasach, kiedy ludzie umieli przenieść swoje ciała do innej rzeczywistości. Jak myślicie, czy Gawędziarz dalej to potrafi? Oczywiście! Jeśli tylko pochylisz się na chwilę i poświęcisz mu chwil kilka, on odwdzięczy się historią. Czy gotów jesteś podjąć ryzyko?

Zajrzyj tu za jakiś czas znów, Drogi Gościu, a wtedy On przemówi i usłyszysz fantastyczne opowieści! Może warto oderwać się od szarej codzienności i na chwilę przenieść w krainę przygody. Podejmiesz to ryzyko?